Miss Violence

Της Έλενας Σκούφου

Πρωταγωνιστούν:  Θέμης Πάνου, Ρένη Πιττακή, Χλόη Μπολότα, Γιώτα Φέστα, Μηνάς Χατζησάββας, Ελένη Ρουσινού.

Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς.

Μια ξεχωριστή παραγωγή του νέου ελληνικού κινηματογράφου, που απέσπασε τον αργυρό λέοντα και το βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι η ταινία του Α. Αβρανά  «δεσποινίς βία». Ως θεατές παρακολουθούμε τη καθημερινότητα μιας ελληνικής πολυμελούς οικογένειας. Χαρούμενα πλάνα, εύθυμη μουσική, μια γιορτή γενεθλίων, αποτυπωμένα χαμόγελα σε φωτογραφικό χαρτί, μια ανακοίνωση για εγκυμοσύνη, συνθέτουν το κάδρο της οικογένειας.

Εκεί που όλοι γιορτάζουν τα γενέθλια της εντεκάχρονης Αγγελικής, εκείνη χάνεται από το τοπίο της γιορτής. Η οικογένεια αναρωτιέται πού βρίσκεται  έως ότου ακούγεται ο γδούπος. Παύση. Σκοτάδι. Σιωπή. Η Αγγελική είναι νεκρή. Ακολουθεί μια περίοδος συγκρατημένου θρήνου. Ούτε υπερβολικά κλάματα, ούτε πολλές φωνές. Ίσως μόνο ένας βουβός πόνος. Μια θλίψη εσωτερική, χωρίς εκδηλώσεις και ξεσπάσματα.Έπειτα έρχεται η υπηρεσία της Πρόνοιας, να διερευνήσει  την οικογένεια και το σπίτι, σχετικά με τον αιφνίδιο θάνατο της Αγγελικής. Ένας έλεγχος τυπικός και όλα φυσιολογικά. Μια οικογένεια υπόδειγμα!

Μα τότε γιατί ως θεατής έχεις τις αμφιβολίες σου; Σα να νιώθεις ότι ο φακός δεν αποκαλύπτει τα πάντα. Σα να αισθάνεσαι ότι κάτι κρύβεται κάτω από αυτή τη τελειότητα. Γιατί νομίζεις ότι αυτή η οικογένεια συνωμοτικά καλύπτει ένα μυστικό; Το μυστήριο ξεδιπλώνεται σταδιακά, δίνοντας ελάχιστες ενδείξεις κάθε φορά. Δε γνωρίζουμε ποιος είναι ο «κακός» της υπόθεσης και η γνώμη μας κάθε στιγμή μεταβάλλεται. Ψυχαναγκαστικές συνήθειες,  τιμωρίες που μαρτυρούν ψυχική διαταραχή, συναναστροφές περιορισμένες και συγκεκριμένες, χτίζουν ένα ψυχογραφικό δράμα.

Παρατηρούμε μια οικογένεια πατριαρχική, με τον άνδρα προστάτη και δυνάστη ταυτόχρονα. Με τα θηλυκά του σπιτιού να δειλιάζουν, μπορεί και να φοβούνται… Το κοινό όσο εξελίσσεται η πλοκή σοκάρεται. Συμβαίνουν πραγματικά τέτοια περιστατικά στο κόσμο ή μήπως είναι η υπερβολή του σκηνοθέτη; Πώς είναι δυνατόν να δοθεί ένα τέλος σε μια σειρά νοσηρών καταστάσεων;  To τέλος πρέπει να είναι άμεσο, δραστικό και μόνιμο…

Πίσω από τα αποχρωματισμένα πλάνα και τα σκηνικά μιας άλλης περασμένης εποχής, αποκαλύπτεται η κοινωνική πραγματικότητα του σήμερα. Ο μικρόκοσμος που ονομάζεται οικογένεια, αντανακλά την ίδια τη κοινωνία. Μια κοινωνία στην οποία επικρατεί η βία, που γαλουχείται με τον φόβο και αναπαράγεται με την αδράνεια, μια κοινωνία που για την επιβίωση, απαιτείται η υποταγή, μια κοινωνία που βαπτίζει κανονικό ό,τι δε μπορεί να αποτινάξει.

Παρουσιάζεται ένας κόσμος που παραβλέπει τη διαφθορά στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, στα στρώματα που θεωρούνται υπεράνω υποψίας, επειδή καλύπτουν τη διαφθορά τους κάτω από το μανδύα του καθωσπρεπισμού. Ένας κόσμος που αποτελείται από άτομα, τα οποία δε σέβονται τα απαράβατα δικαιώματα του ανθρώπου, την ατομική βούληση και την αξιοπρέπεια. Ένα σύστημα που όλο ανανεώνεται και όλο μένει ίδιο.

Η ταινία του Α. Αβρανά, μας υπενθυμίζει ότι κάθε φορά που κλείνει η πόρτα ενός σπιτιού, ξεκινά ο Γολγοθάς του…

Αν επιθυμείς να διεκδικήσεις υποτροφίες στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ο Οδηγός Υποτροφιών του citycampus που μόλις κυκλοφόρησε σου προσφέρει ό,τι χρειάζεσαι!

Θέλεις να ενημερώνεσαι έγκυρα και κυρίως έγκαιρα με το πάτημα ενός κουμπιού; Κατέβασε την εφαρμογή μας από το Playstore (citycampus.gr) και διάβασε όλα τα νέα άρθρα εύκολα και γρήγορα!