Episode 11: Let the game begin

Episode 11

Έχεις ακούσει για τα escape rooms; Ελληνιστί, δωμάτια απόδρασης. Πρόκειται για την τελευταία λέξη της μόδας στα παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας και τα δωμάτια ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή (ή τα σαλιγκάρια, whatever).

Ας πούμε ότι δεν τα έχεις ακουστά και καίγεσαι να μάθεις, οπότε άσε με να σου τα συστήσω. Πρόκειται, λοιπόν, για θεματικά δωμάτια – προσομοιωτές εικονικής πραγματικότητας. Εσύ, για κάποιο λόγο (πιθανόν γιατί έχεις παίξει πολλά video games κι έχεις δει πολλές ταινίες μυστηρίου στη ζωή σου, καλή ώρα σαν και του λόγου μου) αποφασίζεις να πας να δώσεις τα ωραία σου τα λεφτάκια για να κλειδωθείς εκεί μέσα. Στόχος είναι να λύσεις μία σειρά από γρίφους και να «αποδράσεις» σε λιγότερο από εξήντα λεπτά. Μη σε πιάνει κρίση πανικού! Αν ο χρόνος τελειώσει κι εσύ δεν τα έχεις καταφέρει, σε βγάζουν ούτως ή άλλως. (Άλλη όρεξη δεν είχαν οι άνθρωποι, να σε αφήσουν να σαπίσεις εκεί μέσα!)

Που λες, εγώ πήγα. Μάζεψα την παρέα μου, φορέσαμε όλοι το υφάκι του έμπειρου και πεπειραμένου ντέντεκτιβ και πήγαμε. Ο χρόνος άρχισε να μετρά αντίστροφα. Ψάξαμε από ‘δω, ψάξαμε από ‘κει, μετακινήσαμε αντικείμενα, ανοίξαμε ντουλάπια, ανακαλύψαμε συνδυασμούς κλειδαριών… κι ο χρόνος τελείωσε και –ασφαλώς- δεν καταφέραμε να αποδράσουμε. (Προς υπεράσπισή μου, να τονίσω ότι λίγοι το καταφέρνουν τελικά. Κι εμείς παίζαμε για πρώτη φορά. Και, τέλος πάντων, λογαριασμό θα σου δώσω; Δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται στις ταινίες, εντάξει;)

Γυρνώντας, λοιπόν στο σπίτι εκείνο το βράδυ, σκεφτόμουν πόσο κοντά στην πραγματικότητα είναι αυτό το «παιχνίδι». Η απόδραση, οι γρίφοι, ο προκαθορισμένος χρόνος. Όχι, δεν εννοώ πόσο πιθανό είναι να σου συμβεί ως ρεαλιστική συνθήκη, αλλά κατά πόσο μπορεί να μοιάζει με τη ζωή σου, τη δική μου ζωή, τις ζωές όλων. (Επειδή ένα ειρωνικό μειδίαμα αρχίζει να αχνοφαίνεται στα πρόσωπά σας, μειδίαμα που σχετίζεται με τη ροή των συνειρμών και την πνευματική μου κατάσταση, να σας ενημερώσω ότι τον τελευταίο καιρό τις νύχτες βασανίζω το πιάνο μου, προσπαθώντας να ξυπνήσω τη μουσικό που κρύβεται μέσα μου και που –πολύ σοφά- κοίμισα στα δεκαπέντε. Οπότε, ξεκάθαρα, δεν είμαι καλά και συνεπώς έχω το αναφαίρετο δικαίωμα στους αλλόκοτους συνειρμούς.) (Και αν θέλετε να μου χρηματοδοτήσετε μία σειρά συνεδριών με ψυχίατρο, δε θα σας φέρω αντίρρηση.)

Έλεγα, λοιπόν, για τον παραλληλισμό που έκανα στο μυαλό μου, των escape rooms με τη ζωή. Έχουμε μία δεδομένη συνθήκη, ας το πούμε παιχνίδι. Το σκηνικό και οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι και –δυστυχώς για τα control freaks, σαν και του λόγου μου- στημένα από κάποιον άλλον. Τη λύση των γρίφων δεν την ξέρω· ξέρω μονάχα ότι αυτό το παιχνίδι έχει ένα τέλος. Τέλος με την έννοια του τερματισμού. Τέλος με την έννοια του σκοπού. Σκοπός, όχι, δεν είναι η απόδραση. Ο χρόνος, ούτως ή άλλως, θα περάσει και η πόρτα θα ανοίξει. Σκοπός είναι να κάνω το καλύτερο δυνατόν.

Μπορώ να καθίσω, ήσυχη, σε μία γωνία· σχεδόν αόρατη, να παρακολουθώ τους συμπαίκτες να πηγαινοέρχονται και να προσπαθούν. Ή μπορώ να παίξω. Δε θα έχει γέλιο. Δεν είμαι μία παρτίδα monopoly. Και θα πρέπει να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει· θα πρέπει να έχω τις αισθήσεις μου σε εγρήγορση και να μην αφήσω ούτε λεπτό να πάει χαμένο. Αλλά θα παίξω.

Την επόμενη μέρα, βρέθηκα με άτομα της ίδιας παρέας σε γνωστή μπουζουκλερί της πόλης (με πέντε γράμματα – τη λες και σκυλάδικο) (ατάκα ξαναειπωμένη, αλλά το κάνω για να τσεκάρω το φανατικό κοινό των Episod-ίων). Η ώρα περασμένη, το κρασί φθηνό και κακής ποιότητας και τα ψυχολογικά μας θέματα πολλά. Το ένα έφερε το άλλο και η συζήτηση κύλησε στις ζωές μας· στις εμπειρίες μας, τις επιλογές και το τίμημά τους. (Και λίγο πιο δίπλα, στην πίστα, να χορεύουν ζεϊμπέκικα του Ρέμου.)

Η συζήτηση επαναλήφθηκε αρκετές φορές τις επόμενες μέρες – με ανθρώπους διαφορετικούς, υπό συνθήκες άλλες και με αφορμές, κάθε φορά, αλλιώτικες. Πάντα, όμως, καταλήγαμε να ρωτάμε πρώτα τους εαυτούς μας και ύστερα τους άλλους, ποιες είναι οι επιλογές και ποια τα τυχαία γεγονότα. Πότε έχεις την επιλογή να μπεις στο παιχνίδι και πότε διαλέγεις να παρακολουθήσεις τον αγώνα από την εξέδρα. Πού το παιχνίδι σταματά και πού αγγίζει τα όρια της μάχης.

Και θα παλέψουμε, τελικά, ή μήπως όχι; Κι αν ηττηθούμε; Αλλά και πώς να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια κοιτάζοντας τη ζωή να φεύγει από μέσα μας, χλευάζοντάς μας; Και άντε και παλεύουμε, το αποτέλεσμα θ’ αξίζει; Και τις εκδορές και τα χτυπήματα που θα αποκτήσουμε, ποιος θα τα γιατρέψει; Μπορούν να γιατρευτούν, να κλείσουν οι πληγές;

Συζήτηση, συζήτηση και πάλι συζήτηση.

Οι πιο αισιόδοξοι θα πουν πως η μάχη είναι μεν επιλογή, αλλά τους μοιάζει και μονόδρομος. Ειδάλλως, ας κλειστούμε καθ’ ένας σε μια γυάλα κι ας μείνουμε να χαζεύουμε από εκεί τον κόσμο που θα έχει πια αλλοιωμένες διαστάσεις.

Κι όλοι, θεωρητικά, κάπως συμφωνούμε.

Αλλά είναι και ο φόβος. Τι γίνεται, αλήθεια, με αυτόν; Δε μιλάω για το φόβο που έρχεται απλώς σα σκέψη, αλλά για ‘κείνον που σου τρυπάει το κορμί και παραλύει τα γόνατα. Για ‘κείνον που είναι σαν πόνος οξύς και όταν τριβελίζει το μυαλό, σαν πιθανότητα έστω, αρκεί για να σου κόψει την ανάσα.

Ύστερα, όμως σκέφτομαι, ότι ο φόβος πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει. Δεν είμαστε θαρραλέοι αν δεν τον νιώσουμε. Ούτε δυνατοί. Θαρραλέοι και δυνατοί γινόμαστε όταν τον προσπερνάμε. Όταν με κομμένα γόνατα και παγωμένη αναπνοή κλείνουμε –ενστικτωδώς- τα μάτια και ορμάμε· ορμάμε γιατί το κορμί μας απ’ άκρη σ’ άκρη φοβάται το «αν», αλλά λιγάκι παραπάνω φοβάται το «αν δεν».

Τα «αν» και τα «αν δεν» της μάχης.

Δε θα στο παίξω έξυπνη· δεν είμαι. Ούτε μάγκας. Έχω νιώσει το δίλημμα πολλές φορές να μου καίει το δέρμα. Το νιώθω και τώρα. Πάντα θα σκέφτομαι τις πιθανότητες, πάντα θα προσπαθώ, εκ των προτέρων, να υπολογίσω το κόστος των χτυπημάτων και των σημαδιών που –αναπόφευκτα- θα αποκτήσω. Γιατί θα αποκτήσω – είτε χάσω, είτε κερδίσω – και θα μένουν εκεί, ανεξίτηλα, να κάνουν παρέα με τα άλλα και να συμπληρώνουν, λίγο-λίγο, το ψηφιδωτό μου.

Αλλά… να πάει στο διάολο η σκέψη. Να πάει στο διάολο ο φόβος. Ας πάω στο διάολο κι εγώ. Πέφτω στη μάχη κι όσο αντέξουν τα ματωμένα μούτρα μου.

Μ.

Η φωτογραφία είναι από το freedigitalphotos.net

Αν επιθυμείς να διεκδικήσεις υποτροφίες στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ο Οδηγός Υποτροφιών του citycampus που μόλις κυκλοφόρησε σου προσφέρει ό,τι χρειάζεσαι!

Θέλεις να ενημερώνεσαι έγκυρα και κυρίως έγκαιρα με το πάτημα ενός κουμπιού; Κατέβασε την εφαρμογή μας από το Playstore (citycampus.gr) και διάβασε όλα τα νέα άρθρα εύκολα και γρήγορα!