Αυτήν την εβδομάδα, που –πώς να το θέσω;- το μυαλό μου έχει γίνει μαρμελάδα για λόγους πολλούς και διάφορους, τα αφεντικούλια του citycampus ζήτησαν παραγγελιά πασχαλινό αρθράκι. Γενικά, αν θέλετε μπορείτε κι εσείς να μου κάνετε παραγγελιές (φτου! και πεντακοσάρικο στο κούτελο, τύπου Ζαμπέτας). Γράφω τα πάντα· ευχετήριες κάρτες, ερωτικά γράμματα (αν και είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι κοκκινομάλλες δεν έχουμε ψυχή και οι κριοί είμαστε αναίσθητα γουρούνια, μπορώ να κάνω το έτερόν σας ήμισυ / αντικείμενο του πόθου σας / γουατέβα ό,τι είναι να κλάψει με μαύρο δάκρυ). Ακόμη, καραγκιοζίστικα πανό για ορκωμοσίες, φλάιερ για delivery πιτσαρίας και τέτοια.
Το σκεπτικό, λοιπόν, ήταν κόκκινα αυγά, αρνιά στις σούβλες, εντόσθια για τη μαγειρίτσα (κάπως δε νιώθω καλά το στομάχι μου, επιστρέφω σε λίγο), Άγιο Φως και στολισμένα ράσα (βοήθειά μας!) και άλλα τέτοια. Πάσχα σα να λέμε.
Έστυψα, που λέτε, το μυαλό μου (δε θέλω σχόλια για το «μυαλό μου»), το ξεζούμισα, έφερα το θέμα από ‘δω, το έφερα από ‘κει, σκέφτηκα, ξανασκέφτηκα… ιστορία άξια λόγου δε βρήκα να σας πω. Ίσως φταίει που δεν είμαι ακριβώς θρησκευόμενο άτομο κι έχω μια αλλεργία στην εκκλησία, τους παπάδες, και τα χρυσά δισκοπότηρα απ’ όπου κοινωνούν πιστοί που κοιμούνται σε παγκάκια.
Και από την άλλη, δε μου αρέσουν αυτές οι μέρες γενικότερα (ήμουν έτοιμη να χαρακτηρίσω το Πάσχα «happening», αλλά θα πέσει φωτιά να με κάψει).
Δεν ξέρω αν είναι το κατάλληλο μέρος και ο κατάλληλος τρόπος για να συζητήσουμε θέματα περί πίστης. Είναι άλλωστε κάτι πολύ προσωπικό που δεν αφορά κανέναν και καθένας οφείλει να σέβεται. Αν, ας πούμε, εγώ δεν πιστεύω, ή, πιο σωστά, δεν ξέρω σε τι πιστεύω (αλίμονο αν ήξερα από τα 21 μου χρόνια, όταν επί αιώνες άνθρωποι προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις και να βρουν τα αν, τα πώς και τα γιατί), όπως, επίσης, αν απορρίπτω συνήθειες, ιδέες και θεσμούς που δεν ταιριάζουν στην αισθητική, τη λογική και τις αξίες μου, δικό μου θέμα. Και θέμα που δε μου δίνει το δικαίωμα να κρίνω ή να σέβομαι λιγότερο όσους –συνειδητά- διαφωνούν.
Καταλαβαίνω ότι αυτές οι μέρες έχουν μία κατάνυξη, μία πένθιμη μελαγχολία… και μετά το φως! Η Ανάσταση, η ζωή!
Δεν έχω πρόβλημα με το συμβολισμό, μου αρέσει. Μου αρέσει, ακόμη, και η ατμόσφαιρα της εκκλησίας, τα Ευαγγέλια της Μεγάλης Πέμπτης, η περιφορά του Επιταφίου κι ύστερα η Ανάσταση. Αρκεί όλα αυτά να γίνονται κατανυκτικά, μυσταγωγικά κι όχι νταβαντούρι.
Δε βρίσκω νόημα στο νταβαντούρι.
Δε βρίσκω νόημα στα 50 λεπτά που δίνω για να ανάψω ένα κερί, «να με φυλάει ο Θεός».
Δε βρίσκω νόημα στη περιφορά των Επιταφίων που, στην πόλη μου, καταλήγουν στην κεντρική πλατεία, σαν παρέλαση· κάνουμε το Χριστό παλιάτσο και τον περιφέρουμε για να χαρούν οι «πιστοί». Κι ύστερα, ξεσπάμε τις θλίψη μας σε ταβέρνες με φαγητό· νηστίσιμο πάντα.
Δε βρίσκω νόημα στον κανιβαλισμό με το κάψιμο του «Ιούδα»· πώς να σου μιλήσω για συγχώρεση, τη στιγμή που εκτονώνω τις φαντασιώσεις μου σε ένα ανθρώπινο ομοίωμα;
Δε βρίσκω νόημα, ούτε στα στολισμένα ράσα τη βραδιά της Ανάστασης, στα μεγάφωνα, στους πολυέλαιους, στα οικογενειακά τραπέζια που ξεχειλίζουν από φαγητό.
Δε βρίσκω κανένα νόημα στη θλιβερή εικόνα του αρνιού στη σούβλα και όσων χιμάμε πάνω τους, σαν κοράκι στο νεκρό του θήραμα.
…
Ίσως βρω νόημα σ’ εκείνο το Πάσχα που θα γίνει σιωπηλά, που θα αποβάλλει τα πρωτόγονα στοιχεία του και θα κρατήσει μόνο τους συμβολισμούς.
Ίσως βρω νόημα σ’ εκείνο το Πάσχα που δε θα νηστέψει κανείς από συνήθεια, που οι άνθρωποι στις εκκλησίες θα μοιάζουν πραγματικά μυημένοι στο μυστήριο, θα ακούνε τις ψαλμωδίες και θα καταλαβαίνουν, θ’ ακολουθούν τον Επιτάφιο, δε θα τον σέρνουν και θα προσκυνούν συνειδητά.
Ίσως βρω νόημα σ’ εκείνο το Πάσχα που ο καλοντυμένος παπάς δε θα βιάζεται να τελειώσει την αναστάσιμη λειτουργία, που δε θα είναι καν καλοντυμένος· που δε θα αδειάσει η εκκλησία πέντε μόλις λεπτά μετά το «Χριστός Ανέστη».
Ίσως βρω νόημα σ’ εκείνο το Πάσχα που η παραγωγή κρέατος δε θα στηριχθεί πάνω του και που την επομένη, μεσημέρι Κυριακής, οι άνθρωποι θα σταματήσουν να τσουγκρίζουν αυγά και να γλείφουν κόκαλα και θα πάνε στην Μικρή Ανάσταση, στην Αγάπη, να πιαστούν όλοι από το χέρι… σα να νοιάζονται, σα να είναι ένα.
Ίσως βρω νόημα σ’ εκείνο το Πάσχα που, χωρίς απαραίτητα να πιστεύω η ίδια, θα κερδίσει το σεβασμό μου γιατί δε θα είναι κοσμικό γεγονός και δε θα μου θυμίζει τσίρκο.
Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση.
Μ.
Αν επιθυμείς να διεκδικήσεις υποτροφίες στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ο Οδηγός Υποτροφιών του citycampus που μόλις κυκλοφόρησε σου προσφέρει ό,τι χρειάζεσαι!
Θέλεις να ενημερώνεσαι έγκυρα και κυρίως έγκαιρα με το πάτημα ενός κουμπιού; Κατέβασε την εφαρμογή μας από το Playstore (citycampus.gr) και διάβασε όλα τα νέα άρθρα εύκολα και γρήγορα!
