tattoo

Το ραντεβού ήταν στις έξι. Η ώρα, έξι παρά πέντε.

«Μωρέ, μήπως να πάμε να αράξουμε στη λίμνη; Μια βόλτα. Ερχόμαστε άλλη φορά.»

«Προχώρα!» μου απάντησε κοφτά και με τράβηξε ως έξω από την πόρτα του studio.

Φοβόμουν. Εννοείται πως φοβόμουν. Δεν κάνω ποτέ εξετάσεις αίματος, παθαίνω κρίση πανικού σε κάθε piercing και φοβάμαι ακόμη και τις βελόνες του ραψίματος. Και τώρα θα έκανα τατουάζ; Θέλω να πω… είμαστε καλά από μυαλά;

Ανέκαθεν μου άρεσαν τα τατουάζ. Και όταν λέω ανέκαθεν, εννοώ πολύ πριν γεμίσουν τα νυχτερινά μαγαζιά πολύχρωμα tribal μανίκια πάνω σε ξεχειλωμένα από τη γυμναστική μπράτσα και στέρνα με V μπλουζάκια· τότε που ακόμη υπήρχαν ανθρώπινα χέρια χωρίς σύμβολα του απείρου στον καρπό και που φράσεις του Μπουκόφσκι συναντώνταν μόνο σε βιβλία και όχι σε γυναικεία πλευρά. Μου άρεσαν τα τατουάζ πριν γίνουν μόδα.

Αλλά περίμενα να ενηλικιωθώ. Να βρω ένα σχέδιο για το οποίο θα ήμουν σίγουρη. Να μαζέψω τα χρήματα.

Έφτιαξα το σχέδιο και αποφάσισα το σημείο του σώματος. Έψαξα όλα τα tattoo studio της περιοχής, μίλησα με τον τύπο που θα μου το χτυπούσε, αντιμετώπισα όλα τα ‘‘και-αν-το-μετανιώσεις’’ των γονιών μου και τα ‘‘μου φαίνεται-λίγο-χαζό-σαν-σχέδιο’’ των φίλων μου, διάλεξα τη μέρα που θα το έκανα. Και να ‘μαι!

Η φίλη μου, που είχε έρθει μαζί μου, άνοιξε την πόρτα και με έσπρωξε μέσα. Αν δεν είχε έρθει (αρχικά ήταν μονάχα εκείνη, αργότερα καταλήξαμε με πενταμελή επιτροπή ψυχολογικής υποστήριξης και κάπως είχαμε γεμίσει ασφυκτικά το μικρό studio) κατά πάσα πιθανότητα θα είχα στρίψει την τελευταία στιγμή στο πρώτο στενό και θα είχα εξαφανιστεί τρέχοντας. Τα είπαμε. Δε φοβόμουν απλά. Είχα κατατρομάξει.

Με τα πολλά, κάθισα στην αναπαυτική καρέκλα, έκλεισα τα μάτια, πήρα μερικές βαθιές ανάσες. Και τότε το άκουσα! Τον ήχο της βελόνας. Ένας δυνατός ήχος που σου τρυπούσε τα τύμπανα. Θα προτιμούσα να μου κάνουν ηλεκτροσόκ από το να ακουμπήσει πάνω στο δέρμα μου το διαολεμένο μαραφέτι που προκαλούσε αυτόν τον τρομαχτικό θόρυβο.

Οι φίλοι μου με κορόιδευαν. Το ίδιο και ο τατουατζής. Του είχα ζητήσει άλλωστε ολική αναισθησία. Γέλασε. Επαγγελματίας να σου πετύχει! «Μία ξυλοκαΐνη, έστω! Θεοί του κόσμου, λυπηθείτε με! SOS! Βοήθεια! Aiuto!»

Μην τα πολυλογώ, έκατσα. Η βελόνα άρχισε να γδέρνει το πόδι μου και σιγά- σιγά συνήθισα. Το περίγραμμα του μισού σχεδίου τελείωσε. Πάμε για το υπόλοιπο. Όπα, κόκαλο! Ξανά εφίδρωση, ταχυκαρδία, σκέψεις να δώσω μία κλωτσιά στη μούρη του βασανιστή μου και να φύγω άρον άρον. Αλλά επειδή έχουμε και ένα κούτελο στη κοινωνία, έμεινα· έκλεισα μάτια, δάγκωσα χείλη, έσφιξα γροθιές και σκέφτηκα πως ό,τι με βρήκε, με βρήκε, «μπρος στα τατουάζ, τι είναι ο πόνος».

Ώσπου να τελειώσουμε το σχέδιο, με γεμίσματα, σκιές και τα όλα του, όσοι άνθρωποι βρίσκονταν στο studio έσπαγαν πλάκα μαζί μου. Η αλήθεια είναι, πως όταν πονάω, αποφεύγοντας να πατήσω τις φωνές, κάνω πολλές –και κατά κοινή ομολογία- πολύ αστείες γκριμάτσες. Φίλοι, σου λέει μετά· εγώ στο κρεβάτι του πόνου και αυτοί να γελάνε.

Εν τέλει, τα κατάφερα. Το σαραντάλεπτο που μου είχε υποσχεθεί ο ειδικός πέρασε και ο αστράγαλός μου δε θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος. Δεν ξέρω αν πιστεύετε στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Εγώ αυτό ένιωσα. Είδα το σχέδιο ολοκληρωμένο και πανέμορφο. Να δεις, που οι Πυξ Λαξ κάτι τέτοιο είχαν στο μυαλό τους όταν τραγουδούσαν «ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο» (απανταχού λάτρεις των Πυξ Λαξ ενωθείτε να με μισήσετε).

Έχουν περάσει μήνες από τότε και είμαι ακόμη το ίδιο ερωτευμένη μαζί του. Προσπαθώ να μαζέψω χρήματα για το επόμενο. Εννοείται πως τον πόνο τον έχω ξεχάσει. Εντάξει. Ίσως ήμουν υπερβολική. Είμαι από τη φύση μου υπερβολική και φοβητσιάρα.

Στους φίλους μου τελικά αρέσει το σχέδιο, ή τουλάχιστον έτσι λένε (ναι, φυσικά και δεν τους πιστεύω). Μέχρι και η μάνα μου ‘‘συγκινήθηκε’’ όταν της εξήγησα μέσες άκρες τι σημαίνει.

Γιατί πού το πας αυτό; Μετά όλοι σε ρωτάνε για τη σημασία του τατουάζ σου. Και αρχίζεις να αναλύεις και να εξηγείς. Αλλά ποτέ δεν μπορείς να κάνεις τον άλλον να καταλάβει ακριβώς, γιατί δεν είναι μία η ιστορία που κρύβεται πίσω του, αλλά πολλές. Είναι λίγο αυτό και λίγο εκείνο που συνδυάστηκαν με έναν τρόπο στο μυαλό σου, που κούμπωσαν και γέννησαν το σχέδιο, σα να το είχες από πάντα μέσα σου και δε χρειάστηκε να καθίσεις για ώρες με ένα χαρτί κι ένα μολύβι στο χέρι και να στύψεις το μυαλό σου για να σχεδιάσεις αυτό το κάτι που θα ζωγραφίσεις ανεξίτηλα πάνω στο σώμα σου· ούτε χρειάστηκε να ψάχνεις για μήνες ανάμεσα σε χιλιάδες εικόνες του internet ή σε άλμπουμ με σχέδια, σε φακέλους και υποφακέλους.

Είναι ένας στίχος από ένα τραγούδι, μία λέξη, μία φράση που άκουγες συχνά, μία σκέψη που χρόνια τριβέλιζε το μυαλό σου, κάτι που θέλεις ή δε θέλεις, κάτι που πιστεύεις χωρίς να ξέρεις ακριβώς από πότε και πώς.

Είναι αυτό το κάτι που υπάρχει μέσα σου και θέλεις να μείνει κάπου χαραγμένο για πάντα. Και ίσως το ‘‘πάντα’’ πάψει να ηχεί τρομακτικό, αν αναλογιστείς πώς κάθε δευτερόλεπτο που περνάει διαβρώνει το είναι σου και πόσα είναι εκείνα τα μικρά ή μεγάλα που καθορίζουν τη μορφή σου, ώστε κάθε στιγμή να είσαι κατά τι αλλιώτικος από την περασμένη.

Και ας το μετανιώσεις. Ναι, πιθανόν να το μετανιώσεις, όταν θα έχουν περάσει τα χρόνια, ή και να το βαρεθείς. Αλλά θα είναι εκεί για να σου θυμίζει πως τότε ήταν αλήθεια. Πως τότε, τη μέρα που έκλεινες τα 20, ήθελες να μείνεις για πάντα παιδί, παιδί που μεταμορφώνει τις πληγές σε ομορφιά και τις αφήνει να πετάξουν ελεύθερα.

Μ.

Εάν το άρθρο σου φάνηκε ενδιαφέρον ή συνέβαλε στην ποιοτική πληροφόρησή σου, τότε μπορείς να κάνεις like στη σελίδα μας στο facebook:

https://www.facebook.com/pages/citycampusgr/461609287249537

Ή μπορείς να γίνεις μέλος στην ομάδα μας:

https://www.facebook.com/groups/citycampus.gr/

Ή να μας δώσεις το email για να ενημερώνεσαι μέσω του newsletter μας

http://citycampus.gr/wp-login.php?action=register

Αν πάλι είσαι πρωτοετής, έλα να ανταλλάξεις απόψεις και εμπειρίες στην ομάδα μας:

https://www.facebook.com/groups/protoeteis2014/

Αν θέλεις να συμμετέχεις στη συγγραφική ομάδα του CityCampus, στείλε μας παρουσίαση του εαυτού σου, ενδιαφέροντα, Τμήμα και Πανεπιστήμιο και το προφίλ σου στο facebook στο: info@citycampus.gr

Η φωτογραφία είναι από το freedigitalphotos.net

Αν επιθυμείς να διεκδικήσεις υποτροφίες στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ο Οδηγός Υποτροφιών του citycampus που μόλις κυκλοφόρησε σου προσφέρει ό,τι χρειάζεσαι!

Θέλεις να ενημερώνεσαι έγκυρα και κυρίως έγκαιρα με το πάτημα ενός κουμπιού; Κατέβασε την εφαρμογή μας από το Playstore (citycampus.gr) και διάβασε όλα τα νέα άρθρα εύκολα και γρήγορα!