Episode 08: Φύγαμε. Πού θα πάμε;

Οι φίλοι απ’ τα παλιά, τα reunion και ένα Σαββατοκύριακο.

Στο σχολείο, είχαμε όλοι συμμαθητές που αντιπαθούσαμε (εγώ πολλούς). Ας πούμε, μία κοπέλα με κακές ξανθές ανταύγειες. Όχι ότι μας είχαν δώσει συγκεκριμένες αφορμές, αλλά στην ευαίσθητη ηλικία των δεκαέξι δε χρειάζεσαι σπουδαίους λόγους για να αντιπαθείς ανθρώπους που η «καταπιεστική κοινωνία» σε αναγκάζει να συναναστρέφεσαι καθημερινά. Ιδίως, αν είσαι από τη φύση σου αντικοινωνικός. Ακόμα χειρότερα, αν κάπου στο μυαλό σου έχει καρφωθεί η ιδέα του «εναλλακτικού» εφήβου, του κάπως ψαγμένου, του λίγο «έχω διαβάσει κι δυο βιβλία παραπάνω, τι να μας πεις κι εσύ με τις ανταύγειες σου». (Πολλά εισαγωγικά – πολύς αυτοσαρκασμός.)

Αν μου λέγατε, σε εκείνη την τρυφερή –και αλλοπρόσαλλη- ηλικία των δεκαέξι, πως μερικά χρόνια αργότερα, θα θεωρώ φίλους μου εκείνους τους ανθρώπους με τις ξανθές ανταύγειες, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα γελούσα.

Αυτά, που λέτε, σκεφτόμουν τις προάλλες, μέσα σε ένα λεωφορείο ταξιδεύοντας στις ατελείωτες ευθείες με τους κάμπους, εκεί που το μάτι δε σταματά, παρά μόνο όταν το πράσινο ακουμπάει τα γκρίζα σύννεφα του ουρανού, στην γραμμή του ορίζοντα, κάπου πολύ μακριά. Όχι ότι σας νοιάζει, αλλά γυρνούσα από σύντομο ταξίδι σε φοιτητικό σπίτι ξανθιάς φίλης, από τα χρόνια του λυκείου. Και οι σκέψεις αυτές δύο πράγματα με έκαναν να συνειδητοποιήσω. Αφ’ ενός, «ποτέ μη λες ποτέ» (που, παρεμπιπτόντως, πολύ συχνά το διαπιστώνω τελευταία και μάλλον το σύμπαν θέλει να μου στείλει κάποιο μήνυμα).

Αφ’ ετέρου (κι εδώ θέλω να καταλήξουμε, γιατί σα να το έχουμε βαρύνει πολύ στα τελευταία Episod-ια με τις φιλοσοφίες και τα τοιαύτα) πως ένα από τα καλά της φοιτητικής ζωής… Όχι, ψέματα· η φοιτητική ζωή έχει μόνο καλά – εντάξει, σχεδόν. Εκτός, δηλαδή, από μερικές περιπτώσεις μετρημένες. Όπως, φερ’ ειπείν, οι εξεταστικές. Βέβαια κι αυτή το έχει το θετικούλι της, αφού είναι η ιδανική αφορμή να κλειδαμπαρωθείς στο σπίτι σου, να ξεχάσεις καφέδες, ποτά και κοινωνικές συναναστροφές, να κάνεις οικονομία και να καταφέρεις να πας επιτέλους εκείνο το ταξίδι που συζητάς με τους φίλους σου για μήνες. Έτσι, για να ξεχάσεις το αναθεματισμένο 4.5 στο μάθημα που έχεις δώσει έξι φορές.

-Τέλος της μεγάλης παρένθεσης και συνεχίζω. (Οι συνειρμοί μου ξεκάθαρα χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης.) – Ένα, λοιπόν, από τα καλά του να είσαι φοιτητής είναι τα Σαββατοκύριακα σε φίλους. Η παρέα σου από τα μαθητικά τα χρόνια – που σαν κι αυτά δεν έχει (ψέμα!) – έχουν σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ρίξε δύο ρουχαλάκια στη βαλίτσα σου και ξεκίνα!

Όρεξη να έχεις. Όρεξη και λίγα λεφτά. Ή πολλά λεφτά, ανάλογα τη φάση σου και τη φάση των φίλων σου. Ας πούμε, οι δικοί μου φίλοι από τα χρόνια τα παλιά, της πρώτης νιότης, είναι των clubs, των μπουζουκιών και των νυχτερινών κέντρων της κολάσεως, οπότε ήταν σίγουρο ότι έμελλε να ξοδέψω το κάτι τις παραπάνω σ’ εκείνο το σύντομο ταξίδι. (Με έχει κακομάθει το ροκάδικο με τις μπύρες και τα ούζα των 3€).

Ήξερα, που λες, τι με περίμενε. Αλλά πήγα.

Λίγο η νοσταλγία για τις μέρες τις παλιές, τότε που μοιραζόμασταν την καθημερινότητά μας κανονικά κι όχι μέσω facebook chat και κλήσεις skype. Λίγο η ανάγκη απόδρασης από τη ρουτίνα του σχολή – δουλειά και τούμπαλιν (καθόλου ροκάδικα πια. Μόνο για βιβλία, ταινίες και σειρές είμαι. Άντε και κανένα candy crush για να ανέβει η αδρεναλίνη.) (Έχω πολύ ενδιαφέρουσα ζωή.) (Party hard.)

Πήγα που λες. Μάζεψα τη βαλιτσούλα μου, πήρα το πρώτο λεωφορείο που πέρασε από μπροστά μου κι έφυγα για την πόλη των σκυλάδικων, των τσίπουρων και του καφέ. Βγάλαμε τις selfies μας, κάναμε τα check-in μας (να με κάνετε φίλη στο facebook να τα βλέπετε. Για ένα like υπάρχουμε, φιλαράκο μου, σ’ αυτή τη ζωή!), τριγυρίσαμε στα σοκάκια της πόλης.

Ήταν, δηλαδή, όπως πρέπει να είναι τα ταξίδια στα σπίτια των φίλων σου· τα ταξίδια στις νέες τους ζωές. Να θυμάστε παλιές ιστορίες –από το σχολείο, από την πενθήμερη, ακόμη κι εκείνον τον καβγά που σφράγισε τις πρώτες σας «ενήλικες» διακοπές. Να τους αφήνεις να σε ξεναγούν στα καινούρια τους στέκια, να σου γνωρίζουν την πόλη τους και τις ιστορίες τους που τις έχουν κρυμμένες σε κάθε γωνιά, σε κάθε στροφή, πίσω από κάθε παγκάκι. Να γνωρίζεις τους καινούριους τους φίλους, που πλέον είναι οικογένειά τους και μαζί τους μοιράζονται τα πράγματα που μοιραζόσασταν μαζί παλιά. Να ακούς τα σχέδιά τους για τη μετά-το-πτυχίο ζωή, που πλησιάζει απειλητικά και να σκέφτεστε πως οι δρόμοι σας ίσως συναντηθούν ξανά.

Έτσι πρέπει να είναι τα Σαββατοκύριακα σε φίλους. Μικρά, αλλά ουσιαστικά, reunion. Όχι από αυτά που απλώς λέτε τα νέα σας και νοσταλγείτε τα παλιά. Εκείνα τα reunion που βουτάς στην καθημερινότητα του άλλου. Που ξαναζείτε για λίγο μαζί.

Εκείνα. Τα Σαββατοκύριακα στους φίλους.

Μ.

Η φωτογραφία είναι από το freedigitalphotos.net

Αν επιθυμείς να διεκδικήσεις υποτροφίες στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ο Οδηγός Υποτροφιών του citycampus που μόλις κυκλοφόρησε σου προσφέρει ό,τι χρειάζεσαι!

Θέλεις να ενημερώνεσαι έγκυρα και κυρίως έγκαιρα με το πάτημα ενός κουμπιού; Κατέβασε την εφαρμογή μας από το Playstore (citycampus.gr) και διάβασε όλα τα νέα άρθρα εύκολα και γρήγορα!