Της Αναστασίας Κυρμίζογλου
Κοιτά να δεις τώρα τι συμβαίνει τα Χριστούγεννα. Όσο κι αν τα λατρεύεις, η επιστροφή στο πατρικό/μητρικό συχνά σε προσγειώνει. Όταν λείπεις έναν ολόκληρο χρόνο, το οικογενειακό τραπέζι δεν σε περιμένει πάντα με ανοιχτές αγκάλες. Αντίθετα, χρειάζεσαι αντοχές. Πολύ συχνά, οι γύρω σου σου θυμίζουν γιατί οι επαφές σας αραιώνουν.
Γι’ αυτό πάρε βαθιές ανάσες. Μάζεψε τις σκέψεις σου σε ένα φανταστικό κουτί και άφησέ το κλειστό. Έτσι, δεν θα ξεχυθούν πάνω στο γιορτινό τραπέζι.
Το οικογενειακό τραπέζι δεν είναι πεδίο μάχης
Πρώτα απ’ όλα, θυμήσου κάτι βασικό: δεν χρειάζεται να μετατρέψεις το οικογενειακό τραπέζι σε αντιπαράθεση. Μιλάς στους συγγενείς σου. Μπορεί να έχετε απομακρυνθεί, όμως και εκείνοι έμαθαν να προστατεύονται όπως μπορούν.
Παράλληλα, δεν αποτελούν τη φυσική σου παρέα. Δεν μπορούν ούτε να υιοθετήσουν τη δική σου κοσμοθεωρία. Ανήκουν, συνήθως, σε άλλη γενιά, με διαφορετικά βιώματα. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τους παππούδες και τις γιαγιάδες.
Όταν, λοιπόν, ακούσεις ένα σχόλιο για το σώμα σου, τα κιλά σου ή τη σεξουαλικότητα κάποιου άλλου, γύρισέ το σε αστείο. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεις τη διάθεσή σου. Εξάλλου, δεν πήγες εκεί για να διδάξεις ή να αλλάξεις κανέναν. Πάρε ανάσα και προχώρα.
Μίλα για τη φοιτητική ζωή με φίλτρο
Στη συνέχεια, απόφυγε τις λεπτομέρειες για τη φοιτητική καθημερινότητα. Οι γονείς δεν χρειάζονται πολλά για να ανησυχήσουν. Ένα σχόλιο αρκεί για να ξεκινήσει συζήτηση για το φαγητό, το διάβασμα και τα ξενύχτια.
Αντί γι’ αυτό, δώσε μια γενική εικόνα. Πες ότι είσαι καλά. Ότι τρως κανονικά. Ότι έχεις βρει έναν ρυθμό. Ακόμη κι αν αυτός ο ρυθμός περιλαμβάνει το τρίπτυχο καφέ, μακαρόνια και διάβασμα στο παρά πέντε.
Έτσι, μπορείς να τονίσεις ότι έχεις βρει ισορροπίες. Ναι, η καθημερινότητα έχει δυσκολίες. Ωστόσο, προσφέρει και τη γοητεία της ανεξαρτησίας. Στο τέλος της ημέρας, οι γονείς θέλουν απλώς να ξέρουν ότι αντέχεις και τα καταφέρνεις.
Μια μικρή βοήθεια λέει πολλά
Επιπλέον, βοήθησε λίγο στο οικογενειακό τραπέζι. Στρώσε το τραπέζι, ανακάτεψε τη σαλάτα ή μάζεψε τα πιάτα. Δεν μετράει η δουλειά, μετράει η πρόθεση.
Έτσι δείχνεις ότι είσαι παρών. Παράλληλα, αναγνωρίζεις τη φροντίδα που σου προσφέρουν. Το σπίτι μυρίζει κανέλα και γαρύφαλλο. Τα μελομακάρονα περιμένουν «για να φας κάτι της προκοπής».
Κάθισε, λοιπόν, λίγο μαζί τους στην κουζίνα. Άκου τις μικρές τους ανησυχίες. Αυτή η φασαρία συχνά σου λείπει. Τη θυμάσαι, ειδικά, τα βράδια που τρως ό,τι βρεις στο ψυγείο και σκέφτεσαι τα φαγητά της μαμάς.
Δες την αγάπη πίσω από την υπερβολή
Τέλος, προσπάθησε να μη θυμώσεις με τις παρατηρήσεις. Μην εκνευριστείς όταν ακούσεις για ακόμη μία φορά «πώς πάει το διάβασμα». Οι γονείς δεν βρίσκουν πάντα τις σωστές λέξεις για να πουν «μας έλειψες».
Γι’ αυτό δείχνουν την αγάπη τους αλλιώς. Με ταπεράκια γεμάτα φαγητό και με κουραμπιέδες πασπαλισμένους σαν χιόνι. Με την αγωνία να φορέσεις ζακέτα, επειδή «έχει ψύχρα».
Αν τα δεις όλα αυτά με τρυφερότητα, θα αντέξεις και την υπερβολή και την αγωνία τους. Τελικά, το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν αφορά μόνο το φαγητό. Αφορά τη στιγμή που ξανανιώθεις, έστω για λίγο, το παιδί τους.
Κάθισε δίπλα τους. Άκουσέ τους. Γέλα με τα ίδια αστεία. Άφησέ τους να σε νιώσουν κοντά. Αυτό, στο τέλος της ημέρας, αποτελεί το πιο μεγάλο δώρο.
