της Tζωρτζίνας Ζαρκαδούλα
Καλοκαίρι it is. Έφτασε πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου που οι ώρες γίνονται πιο αργές, ο ήλιος βασιλεύει πιο αργά και οι ειδοποιήσεις από το e-class (επιτέλους!) σιωπούν. Το καλοκαίρι, για πολλούς φοιτητές, είναι συνώνυμο της ελευθερίας: από διαλέξεις, από εργασίες, από deadlines. Κι όμως, αντί να νιώθουμε απόλυτη χαλάρωση, συχνά νιώθουμε… άβολα. Ένα είδος ανησυχίας που γεννιέται όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα, στόχος, ή κάτι που πρέπει να γίνει.
Γιατί φοβόμαστε την ανία;
Μάθαμε να μετράμε την αξία της ημέρας με βάση την παραγωγικότητά της. Ακόμα και το καλοκαίρι, πολλές φορές αισθανόμαστε την ανάγκη να το “εκμεταλλευτούμε”: να ταξιδέψουμε, να δουλέψουμε, να κάνουμε πρακτική, να μάθουμε κάτι καινούργιο. Κι αν δεν κάνουμε τίποτα από αυτά; Ενοχές. Αλλά μήπως ήρθε η ώρα να δούμε αλλιώς τα πράγματα;
Η ανία δεν είναι κενό∙ είναι χώρος.
Χώρος για να ανασάνουμε, να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας, να βαρεθούμε τόσο που τελικά να δημιουργήσουμε κάτι από το τίποτα. Όλοι θυμόμαστε εκείνο το απόγευμα στο χωριό ή στο πατρικό μας, που χωρίς wi-fi, χωρίς σχέδιο, χωρίς τίποτα, ξαφνικά ξεκινήσαμε να ζωγραφίζουμε, να γράφουμε, να σκεφτόμαστε. Αυτό δεν είναι δημιουργικότητα; Δεν είναι τέχνη;
Η τέχνη της ανίας δεν είναι απραξία. Είναι χώρος για να γεμίσει κάτι νέο. Είναι το διάστημα ανάμεσα στις υποχρεώσεις όπου μπορεί να ανθίσει μια αυθόρμητη ιδέα, μια αυθεντική επιθυμία.
Τι θα γινόταν αν φέτος το καλοκαίρι δεν προγραμμάτιζες την κάθε μέρα; Αν δεν ένιωθες την ανάγκη να “κάνεις κάτι χρήσιμο”; Αν απλώς… ήσουν;
Δεν λέω να μείνεις ξαπλωμένος/η για τρεις μήνες (εκτός αν το χρειάζεσαι – κι αυτό εντάξει είναι). Λέω να δώσεις χώρο στο “τίποτα”, χωρίς να το γεμίσεις από φόβο. Ίσως τότε να δεις πού σε πάει.
Το καλοκαίρι δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ένα project. Να πρέπει να οργανώσεις απαραίτητα κάτι! Μπορεί απλώς να είναι χρόνος. Χρόνος για εσένα. Που δεν θα κάνεις απολύτως… τίποτα!
Το “τίποτα” ως το πιο σημαντικό κάτι
Γιατί καμιά φορά, αυτό το «τίποτα» που τόσο φοβόμαστε, μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Όχι σαν μια παθητική κατάσταση, αλλά σαν μια παύση. Μια ανάσα. Να μην έχεις κάτι να κάνεις, κάπου να πας, κάποιον να εντυπωσιάσεις. Να σηκώνεσαι το πρωί χωρίς ξυπνητήρι και να πίνεις καφέ χωρίς βιασύνη. Να χαζεύεις τον ουρανό χωρίς να σκέφτεσαι τι πρέπει να πετύχεις μέσα στη μέρα.
Όλοι έχουμε μάθει να μετράμε την αξία μας με βάση το πόσα κάναμε. Αλλά το καλοκαίρι δεν χρειάζεται να είναι μια ακόμα λίστα. Δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο με σχέδια, ταξίδια, στόχους. Μπορεί απλώς να είναι… χρόνος. Χρόνος να υπάρξεις, να ξεκουραστείς, να βαρεθείς, να νιώσεις. Να βρεις ξανά πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς χωρίς λόγο.
Και την επόμενη φορά που κάποιος θα σε ρωτήσει «τι θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι;», μην ντραπείς να πεις:
«Τίποτα. Και για πρώτη φορά, είμαι εντάξει με αυτό.»
