«Θέλω να κλείσω ένα τραπέζι για την Πρωτοχρονιά.»
«Δεν έχω.»
«Γιατί;»
Αντί απάντησης ο υπεύθυνος μου έκανε μερικά νάζια και απομακρύνθηκε.
Μισό λεπτό· ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Βράδυ και είχαμε βγει με την παρέα για το αναγκαίο αποχαιρετιστήριο λίγο πριν διαλυθούμε για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Οι αποχαιρετισμοί πρέπει να γίνονται σε αγαπημένα στέκια, οπότε εν προκειμένω ήμασταν στο ροκάδικο της καρδιάς μας, που το λες και δεύτερο σπίτι μας. Το ένα έφερε το άλλο και καταλήξαμε σε γνωστή μπουζουκλερί της πόλης –με πέντε γράμματα- (που το λες και σκυλάδικο).
Στην εν λόγω μπουζουκλερί, που τον τελευταίο χρόνο την λες και το τρίτο μου σπίτι (σαν πολλά σπίτια να έχω τελικά· μη βγουν παραέξω αυτά και τα μάθει η εφορία), ήθελα να γιορτάσω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ανεπιτυχής η προσπάθεια να κλείσω τραπέζι. Ξέρετε τώρα. Εκείνη τη μέρα γίνεται “πατείς με πατώ σε” παντού και δεν είναι να μην έχεις προβλέψει για μία γωνίτσα να ακουμπήσεις πράγματα και ποτά σε κάποιο μαγαζί.
Τα μαγαζιά είναι ασφυκτικά γεμάτα καλοντυμένο κόσμο, το ποτό ρέει άφθονο, η μουσική ηχεί πιο δυνατά από ποτέ και όλοι φοράμε το γιορτινό μας χαμόγελο για να γιορτάσουμε την άφιξη του νέου έτους. Φιλιόμαστε, αγκαλιαζόμαστε, στέλνουμε απρόσωπα μηνύματα με ευχές. Έτσι πρέπει. Πρέπει να διασκεδάσουμε, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι· πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που θα πετάξουμε το παλιό ημερολόγιο και θα αγοράσουμε καινούριο.
Ελάτε. Ας πούμε αλήθειες.
Καμία αλλαγή δεν έρχεται στη ζωές μας με την αλλαγή του έτους. Καμία μεταμόρφωση και κανένα θαύμα. Και πριν βιαστείτε να με κρίνετε, να σας πω πως είμαι η μεγαλύτερη υπέρμαχος του παραμυθιού.
Αλλά ποιου παραμυθιού;
Αυτού που χτίζουμε μόνοι μας, παρέα με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αυτού του παραμυθιού που για υλικά του έχει κάτι από τα όνειρά μας –τα όνειρα που παύουν να είναι κρυφά και ανομολόγητα. Του παραμυθιού που έχει μουσική· πολύ μουσική και μελωδίες, σαν λόγια προφερμένα από όμορφα στόματα.
Το δικό μου παραμύθι θέλω να έχει και δράκους και λύκους και δηλητηριασμένα μανιτάρια. Να έχει, όμως, και μπλε μονόκερους και αερόστατα και κόκκινες βελούδινες κουρτίνες. Θέλω να φτιάχνει εικόνες βουτώντας το πινέλο στις πιο σκούρες αποχρώσεις, τις πιο μουντές, αλλά και στις πιο λαμπερές.
Θέλω το παραμύθι μου να λέει την αλήθεια. Την αλήθεια μου.
Θέλω, όμως, αυτή η αλήθεια να είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη.
Και θέλω το παραμύθι μου να το ζω, είτε είναι Χριστούγεννα, είτε όχι.
Θέλω να το ζω κάθε χρόνο, κάθε μέρα του χρόνου.
Θέλω να το κουβαλάω μέσα μου, μαζί μου.
Και πού και πού, ίσως αφήνω τους άλλους να ρίξουν μια ματιά και να το ξεφυλλίσουν. Και ίσως, κάπου κάπου, όταν βρίσκω μερικούς ανθρώπους που μοιάζουν να είναι καταλλήλως ακατάλληλοι να αφήνομαι να ενώνουμε τα παραμύθια μας σε ένα.
Καλή χρονιά! Χρόνια καλά και… χρυσοσκονισμένα!