The broken circle breakdown
Της Έλενας Σκούφου
Πρωταγωνιστούν: Veerle Baetens, Johan Heldenbergh
Σενάριο: από το θεατρικό έργο των Johan Heldenbergh & Mieke Dobbels
Σκηνοθεσία: Felix Van Groeningen
Ο μουσικός της bluegrass Didier, γνωρίζεται και ερωτεύεται με την tattoo artist Elise. Παρ’ότι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, εκφράζονται μέσω της τέχνης, η οποία εδώ αποτελεί συνθετικό κομμάτι της πλοκής. Τα tattoo της Elise και η μουσική του Didier γεμίζουν αρμονικά την οθόνη, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο αποτέλεσμα. Οι δύο τους είναι αχώριστοι. Ζουν στη φύση με τα απολύτως απαραίτητα. Δυο ρούχα και μια κιθάρα. Όταν η Elise γίνεται οργανικό κομμάτι του συγκροτήματος του συντρόφου της, ανεβαίνουν επί σκηνής, παίζοντας της αγαπημένη μουσική του Didier, που δεν αργεί να γίνει και αγαπημένη του θεατή.
Η ενέργεια και η ζωντάνια που μεταδίδουν είναι απίστευτη. Γεμάτοι πάθος, βιώνουν μοναδικές στιγμές. Ξεκινώντας την κοινή τους πορεία στο σπίτι που φτιάχνουν για να στεγάσουν τον έρωτά τους, ένα απρόσμενο γεγονός έρχεται στη ζωή τους και τους αναστατώνει. Και ενώ φαίνεται πως το δέσιμό τους ξεπερνά τα εμπόδια, μια δεύτερη μεγαλύτερη ατυχία τους χτυπά την πόρτα. Μια αλυσιδωτή σειρά σκληρών γεγονότων δοκιμάζουν την σχέση τους και ιδιαίτερα τον Didier, ο οποίος καλείται από ένα σημείο και μετά να σηκώσει μόνος του το βαρύ φορτίο της απώλειας.
«Τα ραγισμένα όνειρα» είναι μια ταινία που είτε θα ενθουσιάσει, είτε θα απογοητεύσει το θεατή. Σίγουρα όμως θα τον συγκινήσει και αυτό γιατί ο σκηνοθέτης, επιλέγει να δώσει στο πρωταγωνιστικό δίδυμο, μια πληθώρα δυστυχιών, όπου μέσα στην απλότητα, στον ενθουσιασμό και στην θέρμη της νεότητάς τους, τους φαίνονται ανυπέρβλητες. Η νατουραλιστική και εκ των έσω καταγραφή της ζωής των ηρώων, επιτρέπει στο θεατή να διεισδύσει στα άδυτα του ζευγαριού και να γνωρίσει τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις τους. Οι ερμηνείες τους, απόλυτα φυσικές σαν να πρόκειται για αληθινό ζευγάρι.
Είναι άξιο προβληματισμού, πως μέσα στην αρμονία και στην ευτυχία, προκύπτει ξαφνικά κάτι φρικτό που στερεί απ’ τον άνθρωπο την ευκαιρία να το ζήσει, να το ευχαριστηθεί και να δημιουργήσει γλυκές αναμνήσεις. Μοιάζει τόσο άδικο, σκληρό, μα ρεαλιστικό. Φαίνεται τελικά πως ο ισχυρισμός της Elise επιβεβαιώνεται: « Έπρεπε να καταλάβω ότι ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό. Η ζωή δεν είναι δίκαιη. Περιμένει να πιστέψεις, να ονειρευτείς για να σε τσακίσει…»
