#FoitiTrips: Rafting στον Εύηνο

Το χρονικό μίας νέας εμπειρίας, μίας πρώτης φοράς

Της Ελίζας Σακκά

Όταν έμαθα για την εκδρομή για rafting που θα γινόταν, αμέσως ενθουσιάστηκα με την ιδέα και η πρώτη αυθόρμητή μου σκέψη ήταν ότι θα πήγαινα. Μετά από λίγη ώρα, οι πρώτες αμφιβολίες και οι δεύτερες σκέψεις έκαναν την εμφάνισή τους. Πώς θα πάω; Κι αν είναι επικίνδυνο; Δεν το έχω ξανακάνει, αν δεν τα καταφέρω; Λογικές σκέψεις για κάποιον αρχάριο, αλλά σίγουρα σκέψεις που αξίζει να αποτινάξεις από πάνω σου, αν θες να δοκιμάσεις καινούρια πράγματα και να αποκτήσεις αξιομνημόνευτες εμπειρίες. Γιατί αυτό ήταν για μένα αυτή η εκδρομή και ήταν μόνο η αρχή!

Ώρα συνάντησης 6.30 το πρωί, ήδη κάτι απαιτητικό για πρωί Κυριακής, αλλά ήσσονος σημασίας ζήτημα. Προορισμός ο ποταμός Εύηνος στην ορεινή Ναυπακτία, επομένως μία αρκετά μεγάλη διαδρομή από την Αθήνα. Οι συμμετέχοντες προέρχονταν από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες, κάτι που έκανε τη συνύπαρξή μας πολύ ενδιαφέρουσα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των συμμετεχόντων ήταν ότι πολλοί από αυτούς είχαν ξανακάνει rafting και τους ρωτούσα συχνά για την εμπειρία τους. Τα λεγόμενά τους ήταν αρκετά καθησυχαστικά, καθώς μου ανέφεραν μόνο πόσο το απόλαυσαν και κατά κάποιο τρόπο μείωσαν το άγχος που ένιωθα. Οι περισσότεροι ήμασταν νυσταγμένοι, αλλά ταυτόχρονα γεμάτοι όρεξη για την εκδρομή, πράγμα που φάνηκε και στη διαδρομή, καθώς όλοι είχαμε διάθεση να μιλήσουμε, να γελάσουμε, ακόμα και να τραγουδήσουμε!

Μετά από τέσσερις ώρες περίπου και μερικές μικρές δυσκολίες φτάσαμε στον προορισμό μας.

Πρώτο στάδιο: Εξοπλισμός

Ειδική στολή από νεοπρέν, αδιάβροχο μπουφάν και αδιάβροχες κάλτσες. Λίγο δύσκολο να τα φορέσει κανείς, αλλά σίγουρα απαραίτητα για τη διαδικασία που θα ακολουθούσε. Όταν φτάσαμε στον ποταμό, μας έδωσαν και τον υπόλοιπο εξοπλισμό, δηλαδή κράνος, σωσίβιο και κουπί.

Δεύτερο στάδιο: Εκμάθηση

Ενώ ήμασταν ακόμα στη στεριά, χωριστήκαμε σε ομάδες και κάθε ομάδα είχε το δικό της εκπαιδευτή, ο οποίος μας έδειξε τις βασικές κινήσεις και εντολές που έπρεπε να γνωρίζουμε. Πώς να κάνουμε κουπί, πώς να αποφεύγουμε τα κλαδιά στη διαδρομή, τι να κάνουμε αν κινδυνεύει να γυρίσει η βάρκα, ποια είναι η σωστή στάση μέσα στη βάρκα, πώς κολυμπάμε στο ποτάμι, αν πέσουμε μέσα και πώς θα τραβήξουμε ξανά μέσα στη βάρκα αυτόν που ενδεχομένως έχει πέσει. Πολύτιμες συμβουλές, ωστόσο, ομολογώ ότι με τρόμαξαν κάπως, αναίτια, βέβαια, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια.

Τρίτο στάδιο: Rafting

Τα νερά δεν ήταν αρκετά φουσκωμένα, επομένως η διαδρομή μας ήταν αρκετά ήρεμη, με χαμηλό βαθμό επικινδυνότητας. Διανύσαμε 9χλμ και κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν βράχοι και δέντρα, ανθισμένα και καταπράσινα, το νερό δροσερό, αλλά όχι παγωμένο και με το που ξεκινήσαμε, ήξερα ότι δε θα ήθελα να τελειώσει. Σε γενικές γραμμές, η διαδρομή μας δεν είχε προβλήματα, σε λίγα σημεία έπρεπε να προσέξουμε και όλα κύλησαν ομαλά. Αυτό, όμως, που με εντυπωσίασε ήταν το τοπίο, το οποίο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Σχεδόν δεν μπορώ να μεταφέρω αυτό που ένιωσα βιώνοντας αυτήν την εμπειρία, αλλά σου εγγυώμαι ότι αν το ζήσεις, θα το καταλάβεις. Οι ώρες κυλούσαν χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Παρ’ όλα αυτά, σταδιακά αρχίσαμε να αισθανόμαστε την επίδραση του κρύου, της κούρασης και της αϋπνίας, αλλά πραγματικά τίποτα από όλα αυτά δεν είχε σημασία εκείνη την ώρα.

Για μένα αυτή η εκδρομή ήταν κάτι διαφορετικό, μία νέα εμπειρία που χαίρομαι που δοκίμασα και με γέμισε με αναμνήσεις και συναισθήματα. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δε μετανιώνω στιγμή για την απόφαση μου να πάω και να κάνω κάτι ασυνήθιστο για τα δεδομένα μου. Αυτή τη φορά μου βγήκε σε καλό. Ας δούμε τι θα συμβεί την επόμενη!