#FoitiTrips: Ρόδος

Της Νικόλ Τσέλλου

Καμία απολύτως επαφή με τα Δωδεκάνησα, και πρώτο ταξίδι ορίστηκε η Ρόδος. Αν και μεγάλη υποστηρίκτρια των Κυκλάδων κι έχοντας κατά νου δεκάδες σχόλια περί Ρόδου (ξαφνικά συνειδητοποίησα πως δύσκολα συναντάς άνθρωπο που να μην την έχει τουλάχιστον άπαξ επισκεφτεί) πήρα την πτήση της Ryanair και με τεράστια ανυπομονησία προσγειώθηκα στο “Διαγόρας”. Πρώτη εικόνα που αντικρίζω είναι φοίνικες, ενθουσιάζομαι. Κι ο ενθουσιασμός αυτός παρέμεινε και μετά το πέρας των ολιγοήμερων διακοπών μου.

Η πιο ψύχραιμη εικόνα που διαμορφώθηκε είναι ότι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου είναι, για όσους τουλάχιστον το επισκεπτόμαστε πρώτη φορά, νησί για τουρισμό και δευτερευόντως για καλοκαιρινό άραγμα και χαλάρωση. Πρόκειται για ένα νησί αφενός τουριστικό, αφετέρου με αρκετό μόνιμο πληθυσμό, που σου μεταδίδει εναλλάξ την επιβλητικότητα ενός τόπου μεσαιωνικού κι ενός τόπου σταθμευμένου στα 70s και στις πρώτες έγχρωμες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Ιππότες, Λάμπρος Κωσταντάρας, ιταλικό μπαρόκ, νέον επιγραφές, Βρετανοί μεθυσμένοι τουρίστες, ιδιόρρυθμοι ντόπιοι κάτοικοι μπλέκονται και δίνουν ένα αποτέλεσμα που εμένα με μάγεψε και μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις.

Οι λιγοστές μέρες της παραμονής μου δε μου επιτρέπουν να συνθέσω έναν πλήρη οδηγό για να συμβουλευτείς, μπορούν ωστόσο να περιγράψουν την εικόνα που διαμορφώθηκε στο μυαλό μου ύστερα από ένα υπερπλήρες κι όμορφο τριήμερο.

Ένας ζεστός και υγρός αέρας που κολλάει πάνω στο δέρμα σου σε συνοδεύει αδιάλειπτα. Ναι, το κλίμα είναι ελαφρώς διαφορετικό από αυτό που έχω συνηθίσει και η ζέστη περισσότερη. Οι παραλίες είναι υπέροχες και παρουσιάζουν πολλές διαφορές μεταξύ τους. Μπορείς δηλαδή τη μία μέρα να πας στην πλαζ με τις πέντε σειρές από ξαπλώστρες και την επόμενη σε ένα απόμερο, βραχώδες λιμανάκι. Η βουτιά που με μάγεψε περισσότερο ήταν αυτή που έκανα στο γραφικό και μικροσκοπικό λιμάνι της Λίνδου. Ίσως και λίγο περισσότερο από την ίδια την πόλη της Λίνδου. Η επίσκεψη φυσικά στη δεύτερη παλαιότερη ακρόπολη της Ελλάδας είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη. Και μετά την ακρόπολη της Λίνδου δεν πρέπει με τίποτα να παραλείψεις μία στάση στο φημισμένο Φαληράκι. Όχι φυσικά για την ομορφιά του, αλλά γιατί δε γίνεται να πας στη Ρόδο και να μη διαμορφώσεις άποψη για το σημείο που χιλιάδες μεθυσμένοι τουρίστες πίνουν αλκοόλ στο όνομά του. Κιτς νέον πινακίδες, χαοτικά ξενοδοχειακά συγκροτήματα, προκάτ φωτογραφίες μουσακάδων, μαγαζιά που συνδυάζουν καραόκε με κλαμπίστικα πιασάρικα χιτάκια του ‘80 και παρασκευή κεμπάπ, αγάλματα του Κολοσσού να κοσμούν την είσοδο των μπαρ, φωνές, λαμπιόνια, βεγγαλικά, μία πολύχρωμη παρακμή που πρέπει να θαυμάσεις.

Και τώρα ήρθε η ώρα που πρέπει να σου πω για τη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου και για το κάστρο της. Δεν ξέρω πως είναι δυνατόν 23 χρόνια τώρα, ποτέ να μην έχω μπει στη διαδικασία να ψάξω φωτογραφίες για το κάστρο αυτό. Πήγα στη Ρόδο με την εντύπωση ότι θα αντικρίσω ένα κάστρο σε λίγο καλύτερη κατάσταση από το αντίστοιχο της Νάξου. Πιο έντονα χαράχτηκαν στη μνήμη μου οι λιθόστρωτοι δρόμοι του, οι οποίοι τη νύχτα, έρημοι και με λιγοστό φως, μου δημιουργούσαν την αίσθηση μιας όντως μεσαιωνικής πόλης, υφιστάμενης κι ολοζώντανης εν έτει 2017.

Τη μέρα να επισκεφθείς το παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου που λειτουργεί και ως βυζαντινό μουσείο, στη συνέχεια το αρχαιολογικό μουσείο που στεγάζεται στο Νοσοκομείο των Ιπποτών και πριν δύσει ο ήλιος να κάνεις βόλτα στο λιμάνι περιφερειακά των τειχών. Να μην ξεχάσεις να θαυμάσεις τα ιδιαίτερα κτίρια του νησιού που συνδυάζουν τη δυτική αρχιτεκτονική και τον ιταλικό ρασιοναλισμό με οθωμανικά στοιχεία κι εμφανείς ανατολίζουσες επιρροές. Στην αρχιτεκτονική της πόλης της Ρόδου και στη ριζική διαφοροποίησή της από το λοιπό αιγαιοπελαγίτικο τοπίο κατοπτρίζονται τα σημάδια των διαφορετικών πολιτισμών που πέρασαν από το νησί αφήνοντας το στίγμα τους.

Σίγουρα άφησα πολλά κενά, αλλά ευελπιστώ να έδωσα μια εικόνα για το τι πρέπει να περιμένεις από το πρώτο σου ταξίδι στη Ρόδο. Νομίζω πως το μεγαλύτερο ατού της είναι ότι παρέχει μια πληθώρα διαφορετικών επιλογών, ικανών να καλύψουν κάθε γούστο μέσα σε απόσταση μάξιμουμ 3 ωρών. Κοσμοπολιτισμός ή απομόνωση, εσύ επιλέγεις.  Και να θυμάσαι πως πρόκειται για ένα νησί που δε μοιάζει με τα υπόλοιπα σε τίποτα, πέρα από τη θάλασσα και τον ήλιο. Καλές βουτιές!