Τα λάθη που κάναμε ως πρωτοετείς

της Κάλλιας Χρηστάκη

Πρωτοετής. Μία λέξη που στο άκουσμα της για μερικούς  πραγματοποιείται μια αναδρομή στο παρελθόν αρκετών ετών ενώ για άλλους (τυχερούς) βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την θύμηση της.  Σε όποια κατηγορία και αν ανήκεις υπάρχει ένα κοινό: όλοι κάναμε λάθη ως πρωτοετείς. Όσο και αν προσπαθήσαμε να τα αποφύγουμε για να ενσωματωθούμε στη νέα μας πραγματικότητα, ήταν αναπόφευκτη η αποφυγή τους.  Μόνο, λοιπόν,  με συνοδοιπόρο τα λάθη μας εισαχθήκαμε όντως στην πολυπόθητη φοιτητική ζωή.

«Ας γνωρίσω και αυτόν (και αυτόν, ααα και αυτόν…)»

 

Ξεκίνησε η φοίτηση στο Πανεπιστήμιο/ Τ.Ε.Ι και τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα, κυρίως ενθουσιασμός και άγχος. Την πρώτη εβδομάδα με την έναρξη των μαθημάτων, στο Τ.Ε.Ι/Πανεπιστήμιο επικρατεί μία κοσμοσυρροή από τους φοιτητές/-τριες, καθώς τα αμφιθέατρα και τα κυλικεία γίνονται ασφυκτικά γεμάτα.  Αυτή η κατάσταση προσφέρει τη δυνατότητα στους πρωτοετείς να γνωρίσουν νέα άτομα και να κοινωνικοποιηθούν στο νέο τους περιβάλλον. Στο τέλος, όμως, της πρώτης εβδομάδας κατέληξες να έχεις γνωρίσει τόσο πολλά άτομα που πιθανότητα στην αρχή να μη θυμόσουν καν τα ονόματα τους. Στη συνέχεια, αποτέλεσες μέλος μιας μεγάλης παρέας, όπου τελικά με τους μισούς πιθανότητα να μην μιλάτε πια, καθώς συνειδητοποιήσατε αργότερα ότι δεν ταιριάζετε.

 «Θα βγω απόψε να τα πιω (και αύριο και μεθαύριο)»

Ένα από τα πολλά αρνητικά των Πανελλαδικών εξετάσεων είναι η δημιουργία με τη λήξη τους μιας ατέρμονης επιθυμίας να διασκεδάζεις, καθώς για ένα ολόκληρο χρόνο ζούσες «φυλακισμένος» στο άγχος και η μόνη σου «παρέα» ήταν τα βιβλία και ο καφές. Παρόλο που μετά την λήξη των Πανελληνίων έζησες ένα αξέχαστο καλοκαίρι γεμάτο απολαύσεις και χαλάρωση, η κατάσταση δεν άλλαξε εύκολα και μετά την εισαγωγή σου στο Τ.Ε.Ι/ Πανεπιστήμιο. Έτσι, έφτασες σε σημείο οι έξοδοι σου να είναι σε καθημερινή βάση  και χωρίς να το καταλάβεις αποτέλεσαν συνήθεια.

«Ναι, μαμά, αύριο θα πάω στη σχολή»                                                  

Αποτελεί μια έκφραση που την χρησιμοποιούσαμε συχνά για να δικαιολογηθούμε και με απώτερο σκοπό να πείσουμε τους γονείς μας ότι όντως είμαστε ενεργοί φοιτητές/-τριες. Η αλήθεια είναι ότι όντως είχαμε όλη την καλή διάθεση να πάμε αλλά εν τέλει επηρεαζόμασταν από προτάσεις για εξόδους. Ουσιαστικά, νιώθαμε ότι είχαμε αρκετό χρονικό διάστημα μπροστά μας, ώστε να καλύψουμε τις παρασπονδίες μας. Αλλά, όταν συνειδητοποιήσαμε το λάθος μας, ήταν αργά και η εξεταστική μας «πλησίαζε» απειλητικά.

«Ελεήστε τον φτωχό»

Ως φοιτητής γίνονται αρκετές αλλαγές στην ζωή σου, καθώς απολαμβάνεις περισσότερα δικαιώματα σε σύγκριση με την μαθητική σου ζωή, αλλά έρχεσαι αντιμέτωπος με περισσότερες υποχρεώσεις.  Ο κάθε φοιτητής/ -τρια καλείται να αναλάβει να διαχειρίζεται ένα χρηματικό ποσό που λαμβάνει από τους γονείς  του (κυρίως στο πρώτο χρονικό διάστημα ως φοιτητής). Ως επί το πλείστον, οι φοιτητές, αρχικά, αδυνατούν να διαχειριστούν και να αποταμιεύουν ένα χρηματικό ποσό. Με λίγα λόγια, ο φοιτητής  στην αρχή του μήνα/ εβδομάδα (ανάλογα αν είναι μηνιαίο ή εβδομαδιαίο το «εισόδημα»)  «πέφτει στην παγίδα» της υπερκατανάλωσης των χρημάτων και στο τέλος του μήνα/εβδομάδα δεν έχει την δυνατότητα να πάει για έναν απλό καφέ.

Τα προαναφερθέντα λάθη είναι απλά ενδεικτικά για την πρώτη περίοδο της ζωής μας ως φοιτητές/- τριες.  Κάποιοι μπορεί να έκαναν μόνο αυτά ή κανένα από αυτά ή τα διπλάσια. Το θέμα δεν είναι ο αριθμός των λαθών αλλά η κατανόηση και η αποδοχή τους. Τα  λάθη ως πρωτοετείς (ή γενικά ως φοιτητές)  αποτελούν απαραίτητα συστατικά για την ανακάλυψη αρκετών πτυχών του εαυτού μας με μόνη βασική προϋπόθεση την συνειδητοποίηση  των λαθών.  Τέλος, σκεφτείτε ότι, στην ουσία, τα λάθη του πρώτου έτους ως φοιτητές/ – τριες είναι πηγή γέλιου των επόμενων χρόνων.