Ιδέες για μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη στην Ελλάδα

Του Νίκου Παγανού

Πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί ακόμα περισσότερο τουριστικά η Ελλάδα;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα, η οποία βασίζει ένα μεγάλο τμήμα της οικονομίας της στον τουρισμό. Μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της ασχολείται είτε άμεσα είτε έμμεσα με τον εν λόγω τομέα. Όμως, κατά τη ταπεινή μου άποψη υπάρχουν αρκετά ζητήματα που χρήζουν αλλαγών ώστε να διευκολύνονται οι τουρίστες και να αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο διάφορες τουριστικές και μη περιοχές. Παρακάτω παρουσιάζω ορισμένες ιδέες που θεωρώ πως θα βοηθούσαν. Να τονίσω ότι δεν είμαι ειδικός, και ότι απλώς προτείνω λύσεις οι οποίες θεωρώ ότι θα μπορούσαν να συντελέσουν στην ανάπτυξη της χώρας στον εν λόγω τομέα.

Λεωφορεία σε τουριστικές περιοχές

Δυστυχώς, εκτός από πολύ τουριστικά μέρη όπως η Ρόδος, η Σαντορίνη, η Μύκονος και η Σκιάθος, είτε δεν υπάρχουν καθόλου λεωφορεία είτε υπάρχουν ελάχιστα που δεν διευκολύνουν τους τουρίστες. Για παράδειγμα πέρσι πήγα στη Σίφνο. Λεωφορεία ναι μεν υπήρχαν αλλά για αποστάσεις των 5 και 10 λεπτών με το αυτοκίνητο η τιμή ήταν εξωφρενικά υψηλή (2,40 η μονή διαδρομή αν θυμάμαι καλά). Επίσης, δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένα νησιά που δεν έχουν καθόλου λεωφορεία. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε όλα τα νησιά, για την καλοκαιρινή περίοδο, να εφοδιαστούν με οχήματα μαζικής μεταφοράς, ώστε να γίνουν πιο προσιτά. Επίσης ακόμα και το χειμώνα κάποιες μεγάλες πόλεις θα έπρεπε να έχουν λεωφορεία που να μεταφέρουν τον κόσμο από την εκάστοτε πόλη σε κοντινούς προορισμούς. Για παράδειγμα το Καρπενήσι είναι μια υπέροχη πόλη και η Ευρυτανία ένας νομός με πάρα πολλές ομορφιές. Όμως η πρόσβαση από το Καρπενήσι στις γύρω ομορφιές είναι αδύνατη, χωρίς αυτοκίνητο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να οργανώσω ένα τριήμερο σε κάποια περιοχή της Ελλάδας τον χειμώνα αλλά συνεχώς απογοητεύομαι γιατί όπου κι αν κανονίσω να πάω, αν δεν έχω αυτοκίνητο μαζί μου, θα πρέπει να μείνω εγκλωβισμένος στην εκάστοτε πόλη που όσο όμορφη κι αν είναι δεν συγκρίνεται με τα όμορφα χωριουδάκια που υπάρχουν τριγύρω. Στη Γερμανία και στη Γαλλία, για παράδειγμα, υπάρχουν τραίνα και λεωφορεία που σε μεταφέρουν σχεδόν σε οποιονδήποτε κοντινό προορισμό κάθε πόλης και μάλιστα σε πολύ οικονομικές τιμές. Εδώ φτάνουμε σε ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα: στις συνθήκες μεταφοράς και στην τιμή των λεωφορείων και των πλοίων. Για τα τραίνα στην Ελλάδα δεν μπορώ να εκφέρω άποψη, καθώς δεν τα έχω χρησιμοποιήσει.

ΚΤΕΛ και πλοία

Αρχικά οφείλω να ομολογήσω πως στα πλοία τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού του στόλου. Έχουν «βγει στη σύνταξη» ορισμένα παλαιού τύπου καράβια και έχουν αντικατασταθεί με καινούργια, οπότε ως αποτέλεσμα, έχουν μειωθεί οι αποστάσεις και έχουν βελτιωθεί οι συνθήκες ταξιδιού. Όμως και πάλι οι τιμές παραμένουν αρκετά ακριβές θεωρώ. Για παράδειγμα, για ένα ταξίδι στην Νάξο το φθηνότερο εισιτήριο πήγαινε-έλα είναι 72 ευρώ και με αυτοκίνητο πηγαίνει στα 232 ευρώ. Το οποίο το θεωρώ υπερβολικό, καθώς με τα ίδια χρήματα μπορεί κάποιος να ταξιδέψει με αεροπλάνο σε μια ξένη χώρα με καλύτερα ΜΜΜ και να του βγει πιο φθηνά. Σε ότι αφορά τα ΚΤΕΛ, το πρόβλημα διογκώνεται, καθώς οι συνθήκες είναι αρκετά κακές και η τιμή είναι υπερβολικά υψηλή. Αρχικά όλοι έχουμε ζήσει την κλασσική, πλέον, σκηνή σε ΚΤΕΛ με τον οδηγό να έχει βάλει στο τέρμα σκυλάδικα και να είμαστε υποχρεωμένοι να τα ακούμε για τις επόμενες 5-6 ώρες. Επίσης τα ωράρια των ΚΤΕΛ, εκτός από πολύ τουριστικές περιοχές και από μεγάλες πόλεις, είναι πολύ άβολα, καθώς συνήθως μετά το απόγευμα δεν υπάρχει δρομολόγιο. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, να προστεθούν ορισμένα βραδινά δρομολόγια. Επιπλέον, οι τιμές των ΚΤΕΛ είναι υπερβολικά υψηλές. Μου φαίνεται αδιανόητο η διαδρομή Αθήνα-Ναύπλιο, μια διαδρομή 3-4 ωρών, να κοστίζει 50 ευρώ πήγαινε-έλα. Αυτό θεωρώ πως συμβαίνει εξαιτίας του μονοπωλίου των ΚΤΕΛ, καθώς δεν υπάρχει άλλη εταιρεία υπεραστικών λεωφορείων στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη αντίστοιχα υπάρχουν εταιρεία όπως Flixbus, Eurolines και άλλες. Ως εκ τούτου, λόγω του υψηλού ανταγωνισμού, οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Για παράδειγμα με χρήση του Flixbus για τη διαδρομή Βερολίνο-Μόναχο, που διαρκεί 7 ώρες, η τιμή για πήγαινε-έλα αρχίζει από 40 ευρώ. Δεν γνωρίζω ποιο είναι το νομικό πλαίσιο και γιατί δεν έχουν έρθει κι άλλες εταιρείες στην Ελλάδα στον εν λόγω τομέα αλλά θεωρώ πως θα συντελούσε θετικά στην τσέπη των πολιτών.

Αστικά καραβάκια

Όταν είχα επισκεφθεί το Αμβούργο είχα δει κάτι και πραγματικά μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση. Είχαν μικρά αστικά καραβάκια, σαν λεωφορεία, που είχαν κανονικά δρομολόγια ανά 10-20 λεπτά και μετέφεραν τον κόσμο. Δεν ήταν τα κλασσικά τουριστικά καραβάκια που βλέπει κάποιος σε πόλεις με θάλασσα ή ποτάμι, όπως πχ στο Παρίσι. Ήταν καραβάκια που λειτουργούσαν σαν λεωφορεία. Μετέφεραν τον κόσμο στις δουλειές τους και ήταν στην καθημερινότητα των πολιτών. Κάτι αντίστοιχο θεωρώ πως θα μπορούσε να γίνει και στην Αττική. Να υπάρχουν καραβάκια με το ακόλουθο δρομολόγιο για παράδειγμα: Ελευσίνα, Πέραμα, Σαλαμίνα, Πειραιάς, Μαρίνα Φλοίσβου, Μαρίνα Αλίμου, Μαρίνα Αγίου Κοσμά, Καβούρι, Βάρκιζα, Λαγονήσι, Σαρωνίδα, Ανάβυσσος, Λαύριο, Πόρτο Ράφτη, Ραφήνα. Προφανώς αυτό είναι ένα ενδεικτικό δρομολόγιο απλά θεωρώ πως είναι ένα μέσο που θα μπορούσε να βοηθήσει και στην καθημερινότητα των πολιτών αλλά και στον τουριστικό τομέα.

Σιδηροδρομική σύνδεση με άλλες χώρες

Δυστυχώς η Ελλάδα έχει κόψει τα διεθνή δρομολόγια του τραίνου με άλλες χώρες. Που και που εμφανίζονται κάτι δρομολόγια για Βουκουρέστι ή Βελιγράδι αλλά δεν είναι καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Θα ήταν πολύ χρήσιμο για την ανάπτυξη του τουρισμού να υπάρχει σιδηροδρομική σύνδεση με ξένες χώρες, καθώς το τραίνο αποτελεί ένα αρκετά φθηνό μέσο και πολύ θα είναι αυτοί που θα το χρησιμοποιήσουν για να επισκεφθούν κοντινές χώρες. Επίσης πολλοί βαλκανικοί και βορειοευρωπαίοι θα μπορούν να το πάρουν για να επισκεφθούν την Ελλάδα, ειδικά το καλοκαίρι.

Κλείνοντας, λοιπόν, θεωρώ πως τρόποι να αναπτυχθεί κι άλλο τουριστικά η Ελλάδα, υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι οι εκάστοτε υπεύθυνοι να έχουν ανοικτούς ορίζοντες και να σκέφτονται out of the box.