Παράσταση Η φιλοσοφία ενός γάτου

Η Φιλοσοφία ενός Γάτου

του Θανάση Βραχνή

Η φιλοσοφία ενός γάτου

Το βροχερό βράδυ της  Δευτέρας, 18 του μηνός Φεβρουαρίου, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω μια αρκετά ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση με τίτλο Η Φιλοσοφία ενός Γάτου.

Το έργο

Η υπόθεση της παράστασης είναι πολύ απλή: πρόκειται για την παρουσίαση της ζωής μέσα από τα μάτια ενός γάτου. Στην ζωή μας, όπως και στη τέχνη, είναι λίγα εκείνα τα πράγματα που είναι ξεκάθαρα και διαυγή.  Αυτό ίσχυε κι εδώ. Τίποτα δεν ήταν όπως φαινόταν.

Η φιλοσοφία ενός γάτου κριτικήΟ γάτος μας, λοιπόν, ζει σε ένα αρχοντικό σπίτι, στα προάστια κάποιας μεγαλούπολης. Είναι έξυπνος, όμορφος και μεγαλωμένος από μια μητέρα σκέτη… κυρία. Όλοι έχουν υψηλές απαιτήσεις από αυτόν. Ο ίδιος όμως έχει άλλα σχέδια! Είναι αυθόρμητος, παιχνιδιάρης και λαίμαργος, όπως είναι ούτως ή άλλως η κάθε γάτα από την φύση της. Αυτή του η συμπεριφορά, όμως, αρχίζει να τραβάει τα βλέμματα μαζί με κακόβουλες σκέψεις. Αρχίζουν οι κατηγορίες απέναντι στον γάτο και την πονηρή του φύση, τόσο για πράματα που έχει κάνει, όσο και για εγκλήματα φανταστικά, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται και εγκλήματα πολέμου.

Παράσταση Η φιλοσοφία ενός γάτου

Η εποχή και η σύνδεση με τη πραγματικότητα

Η εποχή που διαδραματίζεται το έργο μας υποθέτουμε ότι είναι η μεσοπολεμική, εφόσον γίνονται κάποιες αναφορές που παραπέμπουν στην χρήση ατομικής βόμβας. Παρόλο που αυτή η εποχή ανήκει στο παρελθόν, υπάρχει ένα κοινό στοιχείο που την συνδέει άμεσα με το σήμερα: τότε, όπως και τώρα, όλος σχεδόν ο κόσμος περνούσε μια πολιτισμική κρίση. Μια κρίση ταυτότητας, ηθών και παιδείας. Όλες οι ψευδείς κατηγορίες και υποθέσεις ενάντια στον γάτο μεταφέρονται αυτόματα στον καθένα από εμάς, κάθε φορά που βγάζουμε τον εαυτό μας «απ’ έξω» και ρίχνουμε το φταίξιμο στους αδύναμους.

Μια παράσταση… πρόκληση

Προσωπικά, έχοντας ασχοληθεί ελάχιστα με το θέατρο, η εμπειρία της παρακολούθησης αποδείχθηκε πρόκληση.
Το πρώτο εμπόδιο, η ομιλία των ηθοποιών! Με την καθαρεύουσα να κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, και τη δημοτική να εμφανίζεται όσο συχνά η βροχή το καλοκαίρι, ένα πράγμα ήταν σίγουρο, ότι έπρεπε να ξεθάψω τις ελάχιστες γνώσεις αρχαίων που απέκτησα στο λύκειο – και μάλιστα γρήγορα!
Το επόμενο εμπόδιο ήταν ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας. Με μόνο τέσσερις ηθοποιούς επί σκηνής η αφήγηση αποκτούσε ένα πολύ ιδιαίτερο ύφος. Με τους ρόλους να εμφανίζονται δυναμικοί και μεταβλητοί και το έναν ηθοποιό να συμπληρώνει τον άλλον, ήταν πολύ εύκολο κάποιος άπειρος σαν κι εμένα να χάσει τη ροή του έργου.

Ωστόσο, μπορώ να πω με σιγουριά ότι η παράσταση ήταν εξαιρετική! Από τη στιγμή που αποφασίσεις να βυθιστείς στον ρυθμό της αφήγησης, το μυαλό σου ταξιδεύει. Όταν τελειώσει, φεύγεις γεμάτος σκέψεις αλλά και προβληματισμούς, στους οποίους μονάχα εσύ ο ίδιος μπορείς να απαντήσεις…

Η φιλοσοφία ενός γάτου citycampus