Βιβλιοκριτική: Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας

της Βασιλικής Αναστασίου

Το citycampus.gr διάβασε και σου προτείνει τη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας, της Ελεάνας Βραχάλη.

Ο ήρωας του βιβλίου, ένας άνθρωπος που λόγω της αυξημένης του ευαισθησίας αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που του παρουσιάζονται, απευθύνει τον μονόλογό του σε κάποιο πρόσωπο που αναζητά εναγωνίως. Καθώς παραθέτει τις σκέψεις του, γίνεται έρμαιο του παραλογισμού και του φόβου του, του φόβου της μοναξιάς. Είναι όμως πραγματικά παράλογος όποιος παρακούει τη λογική για να ακολουθήσει τα θέλω του, τις βαθύτερες επιθυμίες της ψυχής του;

«Λες να βρίσκουμε στην τρέλα τη φιλόξενη γη που η αφιλόξενη πραγματικότητα μας αρνείται; Η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα με κάνει και νιώθω ξένος. Μετανάστης. Στην ίδια μου τη ζωή.
Που είσαι;»

Αν και το θέλω σημαίνει ελευθερία, ο άνθρωπος αυτός είναι εγκλωβισμένος στις σκέψεις του, στην απουσία, στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας.

«ΦΥΑ. Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας. ΤΟ ΜΥΑΛΟ. Όλα είναι εκεί. Και οι φρουροί και η απόδραση.»

Η επίμονη ανάγκη του να πορεύεται κόντρα στο ρεύμα τον καθιστά τρελό στα μάτια των άλλων. Τρελός επειδή αποκλίνει από τη λογική τους, επειδή αντί να χτίζει τείχη για προστασία και ασφάλεια προτιμά να τα γκρεμίζει, επειδή αφουγκράζεται το σκοτάδι που καλύπτει την κοινωνία και τη ψυχή μας, επειδή γνωρίζει ποια είναι η αδυναμία του, την ακολουθεί και έτσι είναι ελεύθερος. Οραματιστής, ρομαντικός ή τρελός;

«Τρομάζει. Ό,τι δεν μπαίνει στο καλούπι τρομάζει, απωθεί και φοβίζει…» (από το επίμετρο)

Ένας μονόλογος που ρέει σαν νερό, ίσως ένα κατηγορώ στην ψυχρή κοινωνία που περιχαρακώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα ποιητικό βιβλίο με λόγια που άλλοτε σε ταξιδεύουν, άλλοτε σε προβληματίζουν, αλλά σίγουρα σε εκπλήσσουν.

Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη, καθώς η συγγραφέας φροντίζει να καλύπτει τα νοηματικά κενά και να τα εξηγεί με τρόπο ποιητικό. Μετουσιώνει τη λυρικότητα των στίχων σε πεζό κείμενο και δημιουργεί μία πρωτότυπη σύζευξη μονολόγου και ποιητικότροπου ύφους. Αν και το έργο παρουσιάζει στοιχεία πλοκής ενός κλασικού μυθιστορήματος – έχει συνοχή και σασπένς- είναι δύσκολο να ενταχθεί σε κάποιο γνωστό λογοτεχνικό είδος, για αυτό θα ήταν καλό να αρκεστούμε στον χαρακτηρισμό του από την ίδια τη δημιουργό ως πεζοτράγουδου, αφού επί της ουσίας σε αυτό το πόνημα συνδυάζει τις δύο μεγάλες της αγάπες: τη μουσική με το βιβλίο.

Παρ’ όλη τη λυρικότητα, το έργο είναι εκφραστικά λιτό, με δυνατές εικόνες και λέξεις που αρμόζουν στις επαναστατικές απόψεις του ήρωα, αποδεικνύοντας έτσι ότι η εκφραστική δύναμη της Ελεάνας Βραχάλη δεν περιορίζεται στο στιχουργικό της έργο αλλά στέκεται ακλόνητη και χωρίς τη συνοδεία μουσική.

Ιδανική συνοδεία του έργου αποτελεί το επίμετρο, επιμελημένο από τη συγγραφέα και καθηγήτρια Ψυχολογίας, Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθώς και ο ομώνυμος δίσκος με τις ταξιδευτικές ερμηνείες των Γιώργου Νταλάρα και Μπάμπη Στόκα, σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους φυσικά της ίδιας της Βραχάλη.

Να το διαβάσεις

Για τις σκέψεις περί ζωής και σχέσεων που δημιουργεί η προβληματική του ήρωα.

Για την όμορφη γραφή.

Αν σου αρέσει η ελληνική μουσική θα πετύχεις σίγουρα μέσα στο έργο στίχους από αγαπημένα σου τραγούδια.

Να μην το διαβάσεις

Αν δεν σου αρέσει ο μικροπερίοδος λόγος και οι μονόλογοι.

Αν σου αρέσει η δράση και η περιπέτεια.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Ελεάνα Βραχάλη είναι Ελληνίδα ποιήτρια και στιχουργός. Γεννήθηκε το 1978. Παρακολούθησε μαθήματα μουσικολογίας και ψυχολογίας στο Κολέγιο Deree. Εργάστηκε ως ραδιοφωνικός παραγωγός και μουσική επιμελήτρια σε αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το 2002 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ελληνική δισκογραφία γράφοντας τους στίχους για τον δίσκο “Κρυφό Φιλί” του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Έκτοτε, μετρά στο ενεργητικό της πλήθος συνεργασιών με περιώνυμους καλλιτέχνες.
Απέδωσε στα ελληνικά τους στίχους των τραγουδιών του μιούζικαλ «The Rocky Horror Show”, ενώ έκανε μουσική επιμέλεια σε δημοσιογραφικές εκπομπές, καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις, όπως στις «Δύο Ορφανές” και στη «Ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου”.